Sint-Lukas Kunsthumaniora maakte me duidelijk dat dromen en zelfdiscipline een zichzelf versterkende motor kunnen zijn. In Sint-Lukas werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en het realiseren van mijn dromen uitgedaagd!

Paolo Rietjens, ABK

Naar de Sint-Lukas Kunsthumaniora was de beste beslissing die ik in mijn leven maakte, waar ik nog steeds de vruchten van pluk. De overstap maken van een klassieke ASO-richting naar een uitdagende KSO-richting, deed een wereld voor mij openbloeien. Ik kon me ontplooien tijdens de atelieruren met behulp van sturing van de leerkrachten. Zij hielpen projecten tot leven te laten komen, zonder de voeling met de originele ideeën te verliezen. Zo leerde ik zelfstandigheid, maar ook samenwerken, en compromissen maken. Daarnaast lag er ook een grote focus op de theorievakken. Hier heb ik geleerd om discipline en motivatie uit te halen. 
Na het middelbaar besloot ik naar de universiteit in Gent te gaan en de richting Kunstwetenschappen te starten. Hiervoor liet ik dus het praktische aspect van kunst achterwegen, en focuste ik me op de theorie en geschiedenis erachter. Tot op heden komen er in de lessen onderwerpen aan bod die ik leerde in mijn lessen aan Sint-Lukas. Momenteel richt ik me meer op het productionele aspect van muziekevents. Hiervoor komen alle praktijken samen. Zelfstandig en gedisciplineerd zijn, alsook in teamverband kunnen werken. Kortom, ik ben super dankbaar voor mijn leerrijke tijd op de kunsthumaniora. 

Myrte Doom, AVV

Op mijn vijftiende begon ik aan Sint-Lukas in Brussel. Vastbesloten om vanaf het vierde middelbaar kunstonderwijs te volgen, kreeg ik eindelijk groen licht van mijn ouders. Mijn oudere zus Charlotte zat er toen ook al op school. Film en fotografie waren mijn passies, al miste ik soms wat discipline om alles op tijd af te krijgen.
Gelukkig waren er betrokken en gedreven leerkrachten die er telkens voor zorgden dat ik het beste uit mezelf haalde. Met de liefde voor hun vak wisten sommigen zelfs pubers te motiveren. Enkelen onder hen hebben een blijvende indruk om me nagelaten.
Uren wandelen door Brussel tijdens onze ateliers zorgden ervoor dat ik met een nieuwe blik naar de stad en haar inwoners keek.
Na Sint-Lukas maakte in een tussenstop in de filmopleiding van het KASK, haalden ik een diploma in journalistiek en nog eentje in reclame. Toch werden de fundamenten voor mijn werk als art director in een reclamebureau gelegd in Brussel-Noord en Kuregem, tijdens de lessen filmesthetiek, fotografie en zelfs Frans, Engels en Nederlands.

Florian Decoster AVV

Sint-Lukas heeft me geleerd om mezelf creatief uit te drukken wanneer ik de woorden niet kon vinden. Het was een plek waar mijn individualiteit niet alleen werd aanvaard, maar aangemoedigd. Ik kreeg er de ruimte om te zoeken, te experimenteren en mezelf te ontdekken. De leerkrachten stonden altijd open voor een gesprek; begripvol, zonder oordeel. 
Bijna tien jaar later bewaar ik mijn studentenkaart nog steeds. Dat zegt misschien alles over hoeveel die periode voor mij betekend heeft. Sint-Lukas was een geweldig avontuur.   
 Vandaag ben ik afgestudeerd als agro- en biotechnoloog en start ik als dierenverpleegkundige voor exotische dieren. Creativiteit speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Mijn fascinatie voor planten en dieren en mijn liefde voor schilderen komen samen in wat ik maak. Het geeft me rust, en dat betekent alles voor mij. 
 
Amber Vroonen, BV 

Op mijn veertiende begon ik aan mijn opleiding aan Sint-Lukas in Brussel. Deze school heeft niet enkel mijn passie en liefde voor kunst verdiept, maar ze  heeft me ook gevormd tot de persoon die ik vandaag ben. Ik ontdekte dat mijn creatieve kant er mag zijn, dat deze ruimte mag innemen en gekoesterd mag worden. Een kunstopleiding vormt je: je leert kijken en denken op een andere manier, om vragen te stellen, om kwetsbaar te durven zijn in je werk. Deze persoonlijke en artistieke groei draag ik nog elke dag mee. 
Vorig jaar behaalde ik mijn Master in Illustratie aan KASK in Gent. Momenteel werk ik als barista en daarnaast tatoeëer ik ook. 

Fanny Schoofs, TBK 

Voor mij was Sint-Lukas de plek waar ik ontdekte dat ik écht mezelf kon zijn, terwijl ik lange tijd dacht dat dat nooit mogelijk zou zijn. 
Ik bewaar warme herinneringen aan de leerkrachten die mij elk op hun eigen manier het nodige zelfvertrouwen hebben gegeven om me te ontplooien en te durven dromen. Dat zelfvertrouwen komt vandaag nog elke dag van pas in mijn praktijk als kunstenaar. Bovendien leerde ik er nieuwsgierig te zijn en met een open blik naar de wereld te kijken, een belangrijke eigenschap voor een jonge maker in spe. Naast het ontwikkelen van mijn eigen kunstzin kreeg ik er ook een mooie eerste basis in de kunstgeschiedenis mee, een begin dat mijn nieuwsgierigheid prikkelde en me kunstenaars liet ontdekken naar wie ik vandaag nog steeds verwijs. 
Maar vooral ook de vriendschappen die daar zijn ontstaan, koester ik nog steeds. Ze houden tot op vandaag stand en zijn voor mij van onschatbare waarde. 

Victor Gijbels, AVV 

Sint-Lukas heeft enorm veel voor mij betekend, in een periode waarin de muren op mij afkwamen en er geen plaats was voor mij, heb ik de warmste thuis mogen voelen waarin ik mij volledig kon ontplooien. Niet alleen de leerlingen maar ook de leerkrachten creëerden voor mij een veilige plaats waar mijn stem gehoord kon worden én waar ik zelf naar mijn stem leerde luisteren. Sint-Lukas heeft mij de handvaten gegeven om mijzelf te boetseren tot de mens die ik nu graag ben.  

Lena Faict, AO 

Op Sint‑Lukas heb ik tijdens mijn opleiding Architecturale Vorming vooral ontdekt hoe graag ik met mijn handen werk. Ik krijg nog altijd een glimlach wanneer ik terugdenk aan het maken van maquettes en het bouwen op schaal. Urenlang ideeën bedenken, visualiseren en zoeken naar manieren om die concreet uit te werken. Ik herinner me ook hoe fijn het was om tijdens groepswerken samen rond de tafel te zitten, oplossingen te bedenken, ideeën te delen en taken te verdelen met klasgenoten.  
Als ik me niet vergis, kregen we voor onze eindopdracht een museum als thema. Hoewel iedereen dezelfde opdracht had, slaagden we er toch in om elk iets unieks neer te zetten. Dat vond ik toen echt straf. 
Vandaag werk ik als vliegtuigtechnieker bij de Belgische Luchtmacht, en eigenlijk gebruik ik daar nog altijd dezelfde manier van werken. Wanneer ik een technische opdracht krijg, verzamel ik eerst documentatie, analyseer ik het probleem, werk ik mogelijke oplossingen uit en bespreek ik die met mijn team. Net zoals vroeger rond de tafel in het atelier. Ik analyseer problemen en vind oplossingen voor complexe systemen die mijn ruimtelijk inzicht blijven uitdagen. Dankzij Sint‑Lukas durf ik out‑of‑the‑box te denken en creatieve oplossingen te zoeken, ook in een technische omgeving. 
Sint‑Lukas heeft mij niet alleen leren ontwerpen, maar ook leren denken, samenwerken en oplossingen vormgeven. Dat neem ik elke dag mee in mijn werk. 

Ariël Hincapie, AV 

Bij Sint-Lukas heb ik ongelooflijk veel geleerd, zowel op artistiek als persoonlijk vlak. Ik kreeg er de vrijheid en het vertrouwen om te experimenteren en kennis te maken met verschillende media. Die ruimte gaf mij de kans om mijn eigen weg te vinden en te ontdekken waar mijn sterktes liggen en waar ik nog kon groeien. 
Wat Sint-Lukas voor mij zo bijzonder maakte, is de manier waarop er naar studenten gekeken wordt. Ik werd beoordeeld op wat ik goed kon, zonder afgerekend te worden op wat minder vanzelf ging. De focus lag op wie ik was als persoon en op mijn toekomst, niet op het beeld van een “typische” student die in alles moet uitblinken. Dat vertrouwen heeft mij enorm gemotiveerd en gesterkt, en daar ben ik Sint-Lukas nog steeds heel dankbaar voor. 
Vandaag werk ik in bijberoep achter de schermen als hoofdstylist bij modeshows over heel België. Ik zorg ervoor dat alles vlot verloopt: van het dragen van de juiste creaties tot een duidelijke communicatie met winkels, kleders en ontwerpers, en een creatieve aankleding die klopt tot in de details. 
Daarnaast ben ik actief als kunstenares en muurschilder en werk ik met veel enthousiasme aan uiteenlopende projecten. Ook ben ik aan de slag als leerkracht artistieke vorming voor 15-, 16- en 17-jarigen. In mijn lessen probeer ik dezelfde waarden door te geven die ik bij Sint-Lukas heb meegekregen: durven experimenteren, zoeken naar een eigen stem en ontdekken waar je talenten liggen. 
Sint-Lukas heeft mij geleerd dat creativiteit geen vast stramien volgt, maar groeit wanneer je de ruimte krijgt om jezelf te zijn. Die visie draag ik vandaag met trots verder, zowel in mijn werk als in mijn rol als leerkracht. 

Katrijn Vanderleyden, AO 

Ik heb een bewogen schoolcarrière achter de rug. Na een moeilijke start in het ASO en een overstap naar het TSO ontdekte ik in het vierde middelbaar wat ik echt wilde: films maken. Creatief zijn. Dromen.
Van thuis filmpjes maken tot schoolopdrachten omzetten in film. Ik was voortdurend bezig met het audiovisuele medium. Via mijn leerkracht Nederlands ontdekte ik Audiovisuele Vorming (KSO) en zo kwam ik terecht bij Sint-Lukas Kunsthumaniora in Brussel. Vanaf het intakegesprek voelde ik dat dit mijn plek was. Ik kon er mezelf zijn en spreken vanuit een passie. Een gevoel.
De opleiding creëerde een omgeving waarin ik mijn creativiteit volledig kon ontplooien. Fotografie en film kwamen er samen in een traject dat zowel technisch als artistiek uitdagend was. Wat deze school voor mij bijzonder maakte, was niet alleen de inhoud, maar ook de open sfeer, de inspirerende medeleerlingen en docenten en de ruimte voor échte gesprekken die mij deden openbloeien. Een plek waarin ik me veilig voelde om fouten te maken, te experimenteren en niet alleen mezelf, maar ook de mensen om me heen een beetje beter te leren kennen. Ik heb mijn derde graad daar met veel liefde voor het vak afgerond en heb nooit spijt gehad van mijn keuze. Integendeel: het was de perfecte voorbereiding op mijn verdere studies aan het RITCS, waar ik uiteindelijk mijn master in filmproductie behaalde.

Sam Schreunders, AVV

In januari 2019 ben ik naar Sint-Lukas gekomen, omdat mijn wetenschappen studies in het ASO me niet genoeg uitdaagden, en ik me niet helemaal kon uitten hoe ik wou. Ik begon midden in het jaar, maar toch voelde ik me volledig thuis. Ik had eindelijk een uitlaatklep voor mijn creativiteit en was omringd door andere creatieve tieners die door middel van hun kunst hun weg in het leven vonden, net als ik.
In het atelier leerde we verschillende technieken en media gebruiken, zoals schilderen, tekenen, boetseren, fotografie en video. In het 5^e en 6^e Beeldende Vorming was het medium vrij, en konden we alle richtingen opgaan. In die twee jaar leerde ik ook mijn werk conceptueel uitwerken, wat ik tot de dag van vandaag erg veel gebruik.
Naast de creatieve atelierlessen was ook de theorie erg aangenaam. We mochten de leerkrachten met hun voornaam aanspreken en ik had nooit het gevoel dat ik niet kon uitkomen voor mijn menig. De mening van de leerlingen werd gerespecteerd en de leerkrachten waren er voor ons, ook om te helpen met aanmeldingen voor hogescholen. De lessen van waarnemingstekenen, kunstesthetica, Kunst Initiatie, filosofie, en Engels zijn me erg bijgebleven en hebben mee geholpen om binnen te geraken in mijn Fashion Design Bachelor bij the Swedish School of Textiles. Daarnaast hebben de atelier jury’s mij voorbereid om mijn creatief werk te onderbouwen en te verdedigen. Zonder Sint-Lukas zou ik er vandaag misschien nog mee worstelen, maar dankzij de school sta ik steviger in mijn schoenen.

Uma Zaman, BV

Naar Sint-Lukas gaan is voor mij een super goede keuze geweest. Uiteraard is het een school die op kunstzinnig vlak veel te bieden heeft, ik persoonlijk heb er mijn reeds aanwezige interesse nog meer kunnen verdiepen; maar het is ook een plaats waar ik voor veel meer dingen open ben komen te staan. Toen ik begon aan Sint-Lukas had ik een angst om onbekende dingen te proberen. Dit heb ik—door de experimentele aard die de kunst nu eenmaal heeft—radicaal kunnen veranderen.
Zo is het voor mij persoonlijk zo gekomen dat ik uiteindelijk de knoop doorhakte en besliste om Chinees te leren aan de universiteit, wat mijn leven toch iets interessanter gemaakt heeft. Een openheid van geest ontwikkelt zich uiteraard in een open omgeving, wat in mijn ervaring een grote meerwaarde was; aan zowel mijn leerkrachten als klasgenoten heb ik veel goede herinneringen (en uiteraard ook vriendschappen) overgehouden.

Basile Van Negen, BV

Bijna had ik me ‘mispakt’ en ingeschreven voor economie-moderne talen. Via via – kennissen, vrienden, een overtuigde moeder – schreef ik me dan toch in op de ‘kunstschool’.
Kijken was het sleutelwoord, ontdekte ik snel. En een berucht cliché onder studenten. Leren kijken; hoe de dingen in elkaar zitten, en hoe ze zijn gevormd.
In een artistieke opleiding – of het nu om schilderen, architectuur of fotografie gaat – ligt de nadruk op een creatieve verhouding met de omgeving. Kennis wordt niet zomaar herhaald, maar gemaakt en onderzocht. Falen kan en maakt onderdeel uit van het proces; deze werkwijze is andere scholen vreemd. Geen passieve instelling, maar een uitnodiging tot kritische omgang. De unieke relatie tussen leerkrachten en studenten heb ik hierin altijd als enorm warm en aanmoedigend ervaren.
En dan nog het belangrijkste: Sint-Lukas stimuleert je tot het vinden van een eigen stem, waar die zich ook wil laten horen, en kiest resoluut de weg van de zelfstandigheid. In een wereld die meer en meer wordt beheerst door beelden en passieve consumptie is artistieke vorming dus geen overbodige luxe, maar een noodzaak.
Oud-studenten van Sint-Lukas zijn plantrekkers, ondernemers, wereldreizigers. Rare vogels, ook, soms. Ze belanden op allerlei plekken, ook al is daarvoor soms een omweg nodig.

Raphaël Aziza Van Cappellen, VBK

Met de afbraak van het secundair kunstenonderwijs in onze hoofdstad en elders in het land dreigen we de denkers en makers van morgen in gevaar te brengen. 
Een structurele vernietiging die de democratie in gevaar brengt, een gevaarlijk precedent. 
Onderwijsinstellingen hun personeel en leerlingen (want daaruit bestaat het instituut) worden stelselmatig verder de precariteit ingeduwt. 
Niet enkel de culturele sector lijdt hieronder, ook andere sectoren die volgens de overheid niet gunstig of marktconform zijn zoals bijvoorbeeld de filosofie of sociaal werk. 
Toen ik afstudeerde in 2019 bleek maar een klein deel verder te stromen in de kunsten. Velen namen hun net ‘getriggerde’ kennis, vragen en structurele analyses mee in andere sectoren. 
Een standpunt dat maar niet strookt met dat van de overheid. 
De denkende samenleving wordt aangevallen!

Sebastian Vielma Fleischhacker, AVV   

Mijn naam is Romuald De Gryse. Ik zat op Sint-Lukas Kunsthumaniora van 2015 tot 2018. Ik stroomde binnen langs de richting 4BAV (beeldende en architecturale vorming) en ging vervolgens verder met de richting BV (Beeldende vorming).
Voor ik naar Sint-Lukas trok zat ik van 2012 tot 2015 aan het prestigieuze Sint-Jan Berchmanscollege. Na enkele gesprekken met een paar attente leerkrachten die doorhadden hoe slecht het met mij ging, ben ik op eigen initiatief – zonder toestemming van mijn ouders – op zoek gegaan naar een andere school. Zo kwam ik na enkele maanden moeilijke familiale onderhandelingen aan op Sint-Lukas Kunsthumaniora. 
Daar veranderde mijn leven. Dat zeg ik niet om te overdrijven. De andere leerlingen verwelkomden mij en hadden geen interesse in de roddels die vanuit mijn oude school over mij verspreid werden. De leerkrachten behandelden mij met zorg, vriendschap en respect, en ik kon mij in de school integreren. Omdat ik werd aangemoedigd zelfstandig, creatief en welbespraakt te zijn, bloeide ik open, van de stille jongen achterin de klas tot een opgewekte enthousiasteling vol zelfvertrouwen. Mijn familie kon het bijna niet geloven. 
Sint-Lukas gaf mij de ruimte om mezelf te ontwikkelen. De school moedigde mijn kritische en creatieve geest aan. De progressieve waarden die we meekregen veranderden mijn blik op de wereld, versterkt door de enorme diversiteit aan vrienden die ik erbij kreeg. Diversiteit werd aangemoedigd en gevierd, waardoor het onoverkoombaar lijkende pestgedrag van mijn vorige school niet meer bestond. Terwijl ik op Sint-Jan geen dag naar school wilde gaan, wilde ik op Sint-Lukas geen dag meer missen. 
Dingen waren niet perfect. Sint-Lukas is een school die leerlingen ontvangt die door de rest van het Belgische onderwijs als losers, uitschot, afvallers en achterblijvers worden beschouwd. Leerlingen kampen met onstabiele thuissituaties, zoals huishoudelijk geweld, drugsgebruik en harde armoede. Het is gemakkelijk met de vinger te wijzen naar school voor de sociale problemen die er heersen. Maar dat is voor mij pure hypocrisie. Welke andere school biedt er zo een warm hart aan de jongeren die nergens anders meer een kans krijgen? Het bewonderde onderwijs met prestige en middelen heeft ze naar mijn ervaring altijd doodgewoon naar de uitgangsdeur verwezen. Op Sint-Lukas kregen wij hulp en steun.
Het idee dat leerlingen van Sint-Lukas na hun studies geen uitzichten meer zouden hebben, is fout. Ik ben er het levende bewijs van. Na de richting 6BV ging ik in 2018 studeren aan de KU Leuven. Ik stond duidelijker sterker in mijn schoenen dan mijn medestudenten, die nog geen vraag aan de docent durfden stellen. Ik haalde er een Bachelor in de Geschiedenis in 2021. Vervolgens behaalde ik een Master in de Hedendaagse Geschiedenis, Cum Laude, met Erasmus aan de gekende Paris 1 Panthéon-Sorbonne in Parijs. Daarna haalde ik een tweede masterdiploma als Master in de Midden-Oosten Studies, Magna Cum Laude, waarvoor ik 5 maanden in het Nederlands-Vlaams Instituut in Caïro studeerde. 
Maar ook na mijn studies bleef mijn periode in Sint-Lukas vruchten opleveren. Mijn beste vrienden vandaag zijn nog steeds mijn klasgenoten van toen. Doorheen Brussel loopt er een netwerk van oud-studenten die elkaar helpen en contact houden.Toen ik naar een job zocht, kon ik dankzij vrienden van toen (en Sint-Lukas Kunsthumaniora op mijn CV) werk vinden als gids in het museum BOZAR. Vandaag werk ik voor de VZW Helden van het Verzet als historicus, een gevarieerde job waar ik eindeloos creatief in kan zijn. Zonder Sint-Lukas was dit allemaal misschien nooit gelukt. 
Bescherm het kunstonderwijs. Hoge cijfers zijn niet het enige dat telt in de opvoeding van een kind. Sint-Lukas is één van de weinige scholen die beseft dat mentaal welzijn, sociale integratie, kritisch denken en zelfontdekking minstens even belangrijk zijn. Daar zou het ASO nog eens wat van kunnen leren. 

Romuald De Gryse, BV

Ik heb de derde graad van mijn middelbareschooltijd doorgebracht op Sint-Lukas. Ik kwam toe in 2022 en studeerde af in 2024. Ik volgde Architecturale Vorming. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat mijn schooltijd op Sint-Lukas een van de mooiste periodes uit mijn leven was. Ik heb er in de eerste plaats hartsvrienden ontmoet en in de – belangrijke – tweede plaats ook kennis voor het leven opgedaan. Ik zou zonder op Sint-Lukas gezeten te hebben nooit zijn wie ik nu ben. Ik studeer nu Wijsbegeerte en Moraalwetenschappen en daar geniet ik van een enorme basiskennis die me sterk ondersteunt, zowel academisch als in het dagelijkse leven. De ateliers zijn van grote kwaliteit: materieel en evenzeer in hun onderwijs met interessante en betrokken leerkrachten. De school is een zeer veilige omgeving voor de leerlingen om zonder vooroordelen te ontwikkelen zoals ze wensen. De leerkrachten zijn allen zeer gedreven en staan de leerlingen intensief en persoonlijk bij. Mijn contact met de leerkrachten was altijd zeer fijn, oprecht en leerrijk; met sommigen van hen houd ik nu nog contact. Zelfs toen ik nog op Sint-Lukas zat dacht ik al: iedereen verdient een middelbare schoolopleiding als deze. Ze biedt tegelijkertijd een aangename vrijheid, als een zeer grondige opleiding met een gevoel voor de realiteit. Al mijn vrienden spreken steeds vol lof over hun tijd op die prachtige school.

Robbe Van Uytven, AV

Dat ik geen groot beeldend kunstenaar zou worden, dat hadden mijn docenten van toen ook wel door. Van het zeefdrukken, fotograferen en waarnemingstekenen is niet zo veel blijven hangen.
Wat ik op Sint-Lukas wél leerde bleek achteraf in zo ongeveer elk aspect van mijn latere studies en carrière van onschatbare waarde te zijn: de kunst van het ontdekken van je eigen talenten en zwaktes. Het openstellen van je blik. Het vinden van je eigen stem. Het durven op je bek gaan. 
Sint-Lukas was voor mij een safespace waar je als onzekere puber binnen schuifelt en met opgeheven hoofd weer buiten stapt: klaar voor de toekomst. Je verlaat deze school ook niet alleen, maar samen.
Je latere klasgenoten blijf je tegenkomen: in het professionele veld én daarbuiten.
Alleen maar warme herinneringen.

Robbe Petitjean, TBK 

Door te veranderen naar een kunstopleiding ben ik opengebloeid. Als puber ging ik door een rebelse, je m’en fou fase en had ik nood aan een gelijkgezinde omgeving die me toeliet om te ontdekken wie ik was, met de nodige begeleiding. Die omgeving vond ik vanaf dag één in Sint-Lukas Kunsthumaniora. Een kijk op onderwijs die niet gebaseerd is op blindelings regeltjes volgen, maar op wederzijds respect, vertrouwen en een gemeenschappelijke passie voor kunst – in welke vorm dan ook – gaf me ruimte om te zijn wie ik wilde zijn, me uit te drukken hoe ik wilde en vooral mijn bescheiden interesse in kunst te laten uitgroeien tot iets veel grootser. 
Door het grootste deel van mijn middelbare schoolcarrière hier af te leggen ben ik in het hoger onderwijs met een goedgepakte rugzak in een bachelor kunstopleiding begonnen en heb ik die verdergezet met een lerarenopleiding secundair onderwijs. Op Sint-Lukas is dus zowel mijn passie voor kunst als mijn interesse voor het onderwijs begonnen, en die ben ik nog lang niet kwijt. Door blijvend contact met mijn hechte klasgroep en gepassioneerde leerkrachten kijk ik met een nostalgische glimlach terug op die puberjaren. Toen Sint-Lukas mijn rebels tienergedrag de hand greep – en niet afstrafte – wandelden we samen richting een nòg kunstiger, doch iets minder tegendraadse volwassenheid. En daar blijf ik dankbaar voor.

Nancy Mannaerts, BV

In 2016 studeerde ik af aan Sint-Lukas Kunsthumaniora. Daar begon mijn moed. Als 14-jarige voelde ik een sterke drang naar theater, maar binnen mijn omgeving was kunst geen vanzelfsprekende keuze. Mijn leerkrachten gaven mij vertrouwen, stimulans en de vrijheid om mijn eigen stem te vinden. Dankzij hen durfde ik mijn angsten los te laten en voluit voor kunst te kiezen.
In het atelier leerde ik niet alleen technieken zoals zeefdruk, lino, ets, fotografie, muziek en 3D-werk, maar ook kritisch denken, experimenteren en mezelf uitdrukken. Die veelzijdigheid vormt tot vandaag de basis van mijn artistieke praktijk.
Na mijn afstuderen studeerde ik Vrije Kunsten aan LUCA School of Arts (2017–2022), waar ik mijn master behaalde met een theater performance. Ik schreef meerdere solovoorstellingen en werkte in 2023–2024 bij Antigone in Kortrijk als ‘Contra’. Vandaag ben ik actief in theater en beeldende kunst en werk ik aan de oprichting van mijn eigen
zeefdrukatelier.
In Sint-Lukas leerde ik dat mijn stem ruimte mag innemen. Als jonge vrouw met een migratieachtergrond ontdekte ik daar dat ik mezelf niet kleiner hoef te maken om aanvaard te worden. Kunst werd mijn manier om zichtbaar te zijn, om grenzen te doorbreken en om mijn plaats op te eisen zonder toestemming te vragen.

Beyza Taspinar, TBK

Toen ik in het klassieke humaniora mijn creatieve ei nergens kwijt kon, werd ik daar doorverwezen naar Sint-Lukas Brussel. Het was daar waar er een wereld openging die dermate bepalend is geweest voor mijn latere leven. De docenten keken niet alleen naar wat je maakte, maar vooral naar waarom je iets maakte. Ze legden snel bloot waar mijn sterktes lagen en daagden me uit om breder te denken, vragen te stellen en naar gerichte oplossingen te zoeken.

Die persoonlijke manier van werken – ruimdenkend, pragmatisch en altijd vertrekkend vanuit het waarom – heeft mijn traject sterk gevormd. Ik leerde er niet alleen terdege creëren, maar ook ondernemen.

Zo werd ik na mijn schoolloopbaan zaakvoerder van een eigen merkenbureau. Sinds kort neem ik ook een leidinggevende rol op binnen een ander grafisch bedrijf. Als ik erop terugkijk, zie ik hoe veel van die basis al op Sint-Lukas werd gelegd: leren denken in oplossingen, initiatief nemen en durven bouwen aan iets van jezelf. Aan zij die verder willen kijken dan het klassieke schooltraject en bruisen van creativiteit: ik kan Sint-Lukas zeer warm aanbevelen.

Sefanja Hillaert, AO

Eerst een korte tijdlijn van mijn traject;
Ik ben afgestudeerd op het Sint-Lukas Kunsthumaniora in 2019. 
Vervolgens heb ik 2 jaar mediakunst gestudeerd in KASK Gent. Daar heb ik veel bijgeleerd, maar uiteindelijk was deze richting niet voor mij bestemd. 
Toen begon ik de richting Visual Design in LUCA Gent, waar ik me meteen meer thuis voelde. 
Ik studeerde af in deze richting in 2024.
Doorheen mijn hele schoolcarrière zat de focus altijd op 3D ontwerp, een medium waar ik voor het eerst in contact mee kwam in Sint-Lukas Kunsthumaniora! Toen was ik al bezig met opdrachten foto te combineren met 3D visualisaties en uiteindelijk was mijn eindproject in het 6de jaar voor een groot deel 3D animatie. 
In 2024, tijdens mijn laatste jaar Visual Design, ben ik op stage gegaan in Berlijn bij de Design studio NEWFORMAT, een studio die gespecialiseerd is in 3D. Hier heb ik 6 maanden stage gevolgd en vervolgens heb ik hier nog een klein jaartje gewerkt als freelancer.
In mei 2025 ben ik terug naar België gekomen en sindsdien werk ik vanuit Antwerpen als zelfstandige 3D designer. 
Ik ben er heel sterk van overtuigd dat Sint-Lukas een enorme bijdrage heeft gedaan aan mij als designer en als mens. De school heeft de basis gelegd voor wat er in latere jaren is gegroeid in mij. Er opende een nieuwe wereld voor mij de dag dat ik voor de eerste keer bij jullie door de schoolpoort liep! Ik was omringd door boeiende leerlingen en leerkrachten die mij inspireerden. Ik leerde kijken naar de wereld vanuit een nieuwe blik en de creatieve drang die ik in mij had, kreeg de kans om te bloeien. Moest ik het allemaal opnieuw kunnen doen, zou ik opnieuw voor Sint-Lukas kiezen! 🙂

Kenan Van Looveren, AVV   

Sint-Lukas was mijn zesde middelbare school. En de enige waar ik twee jaar ben gebleven. Voor het eerst voelde ik dat ik ergens thuiskwam.
Mijn schoolcarrière was tot dan toe één groot mislukken. Niet omdat ik dom was, maar omdat het klassieke onderwijs en ik gewoon niet bij elkaar pasten. Mijn intellectuele en lerende potentieel kwam er niet uit. Ik was koppig, anti-autoritair, liever lui dan moe. School was iets wat je moest uitzitten. Ik telde vooral de dagen tot ik er eindelijk van af zou zijn. Mijn ouders zaten met de handen in het haar.
Op Sint-Lukas veranderde alles. Voor het eerst in mijn leven ging ik graag naar school. Niet omdat het moest, maar omdat ik het wou. School werd plots een plek waar nieuwsgierigheid welkom was, waar kijken, vragen stellen en nadenken ertoe deden. Sint-Lukas gaf me voor het eerst de smaak van leren.
Via kunst en cultuur ging voor mij de wereld van het leren open. Door kunstgeschiedenis, filosofie en de gesprekken in de klas ontdekte ik dat school geen verplichting hoefde te zijn, maar een manier om de wereld te begrijpen. Langzaam begon ik te voelen dat denken en studeren ook iets van mij konden zijn. Daar ben ik, denk ik, voor het eerst student geworden.
De leerkrachten speelden daarin een grote rol. De band was laagdrempelig en oprecht. Het waren geen autoriteiten waar je tegenop keek, maar mensen die ergens van hielden en dat wilden delen. Dat raakte me. Dat had ik nodig. Daardoor begon ik mij open te stellen voor wat ze wilden doorgeven.
Tot grote opluchting van mijn ouders ben ik daarna naar de universiteit gegaan. Na mijn master volgde ik nog een opleiding filmregie.
Sint-Lukas is na al die jaren nog altijd mijn thuis. Intussen werk ik al zeventien jaar op de plek waar ik leerde naar school gaan.

Raphaël Antoine, AVV